>

flag ukRead in English 

UWAGA! Kodowanie HTML/PHP używane w witrynach internetowych nie zawszeprawidłowo odwzorowuje właściwe formatowanie tekstu (justowanie, wcięcia itp.).
Aby obejrzeć prawidłowe formatowanie tekstu wymagane dla Nurtu SVD (szczególnie sposób tworzenia cytatów)
proszę zapoznać się z wersją PDF lub DOC niniejszego dokumentu. (zob. dół strony)

 

I. Zasady recenzowania publikacji

1. Do oceny każdej publikacji redakcja powołuje co najmniej dwóch niezależnych recenzentów spoza jednostki.
2. W przypadku tekstów powstałych w języku obcym, co najmniej jeden z recenzentów afiliowany jest w instytucji zagranicznej, innej niż narodowość autora pracy.
3. Redakcja stosuje model double-blind review process (podwójnie „ślepa recenzja”), w którym autor (autorzy) i recenzenci nie znają swoich tożsamości.
4. W innych rozwiązaniach redakcja zobowiązuje recenzenta do podpisania deklaracji o niewystępowaniu konfliktu interesów; za konflikt interesów uznaje się zachodzące między recenzentem a autorem:

a. bezpośrednie relacje osobiste (pokrewieństwo, związki prawne, konflikt);
b. relacje podległości zawodowej;
c. bezpośrednia współpraca naukowa w ciągu ostatnich dwóch lat poprzedzających przygotowanie recenzji.

5. Recenzja ma formę pisemną i kończy się jednoznacznym wnioskiem odnośnie dopuszczenia artykułu do publikacji lub jego odrzucenia (patrz aneks poniżej).
6. Nazwiska recenzentów poszczególnych publikacji nie są ujawniane; raz w roku redakcja podaje do publicznej wiadomości listę współpracujących recenzentów.

 

II. Wyjaśnienia dotyczące ghostwriting

Rzetelność w nauce stanowi warunek sine qua non. Czytelnicy powinni mieć pewność, iż autorzy publikacji w sposób przejrzysty, rzetelny i uczciwy prezentują rezultaty swojej pracy, niezależnie od tego, czy są jej bezpośrednimi autorami, czy też korzystali z pomocy wyspecjalizowanego podmiotu (osoby fizycznej lub prawnej).

Dowodem etycznej postawy pracownika naukowego oraz najwyższych standardów redakcyjnych powinna być jawność informacji o podmiotach przyczyniających się do powstania publikacji (wkład merytoryczny, rzeczowy, finansowy) – co jest przejawem nie tylko dobrych obyczajów, ale także społecznej odpowiedzialności. Przykładami przeciwstawnymi są ghostwriting i guest authorship.

Z ghostwriting mamy do czynienia wówczas, gdy ktoś wniósł istotny wkład w powstanie publikacji, jednak bez ujawnienia swojego udziału jako jeden z autorów lub bez wskazania jego roli w podziękowaniach zamieszczonych w publikacji. Z guest (honorary) authorship mamy do czynienia wówczas, gdy udział autora jest znikomy lub w ogóle nie miał miejsca, a pomimo to widnieje on jako autor (współautor) publikacji.

Aby przeciwdziałać przypadkom ghostwriting i guest authorship, redakcja „Nurtu SVD” wprowadziła odpowiednie procedury, swoiste dla reprezentowanej dziedziny bądź dyscypliny nauki, i wdrożyła poniższe rozwiązania:

1. Redakcja wymaga od autorów publikacji ujawnienia wkładu poszczególnych autorów w powstanie publikacji (z podaniem ich afiliacji oraz kontrybucji, tj. informacji, kto jest autorem koncepcji, założeń, metod, protokołu – wykorzystywanych przy przygotowaniu publikacji), przy czym główną odpowiedzialność ponosi autor zgłaszający manuskrypt.

2. Redakcja przestrzega, iż ghostwriting i guest authorship są przejawem nierzetelności naukowej, a wszelkie wykryte przypadki będą demaskowane, włącznie z powiadomieniem odpowiednich podmiotów (instytucje zatrudniające autorów, towarzystwa naukowe, stowarzyszenia edytorów naukowych).

3. Redakcja zastrzega sobie prawo dostępu do informacji o źródłach finansowania publikacji, wkładzie instytucji naukowo-badawczych, stowarzyszeń i innych podmiotów (financial disclosure).

Redakcja zastrzega sobie prawo do dokumentowania wszelkich przejawów nierzetelności naukowej, zwłaszcza łamania i naruszania zasad etyki obowiązujących w nauce.

 

III. Udostępnianie publikacji

W trosce o autorskie prawa majątkowe autorów publikacji Wydawca informuje, iż opublikowane na łamach czasopisma „Nurt SVD” artykuły naukowe zostaną udostępnione w krajowych i zagranicznych bazach indeksacyjnych. Umożliwi to dotarcie do szerszego grona odbiorców, spełniając jednocześnie wytyczne Ministerstwa Nauki i Szkolnictwa Wyższego dotyczące kryteriów przyznawania punktacji za publikacje naukowe, co przekłada się na prestiż czasopisma w środowisku naukowym.

 

IV. Wskazówki edytorskie

1. Informacje ogólne:
Półrocznik „Nurt SVD” składa się z działów:

1) Artykuły
2) Opracowania
3) Rozmowy
4) Sprawozdania
5) Recenzje

2. Przygotowanie tekstu:

* Autor dostarcza tekst do redakcji „Nurtu SVD” drogą elektroniczną na adres mailowy: Ten adres pocztowy jest chroniony przed spamowaniem. Aby go zobaczyć, konieczne jest włączenie w przeglądarce obsługi JavaScript.
* Preferowany edytor tekstu: Word; czcionka Times New Roman; rozmiar czcionki w tekście głównym – 12; odstęp między wierszami – 1,5; rozmiar czcionki w przypisach – 10.
* Marginesy każdej kartki wydruku powinny mieć wymiary: górny i dolny 25 mm, lewy i prawy 25 mm.
* Formatowanie tekstu należy ograniczyć do minimum: wcięcia akapitowe, środkowanie, kursywa.
* Objętość tekstów nadsyłanych do działów 1) i 2) nie powinna przekraczać 30 tysięcy znaków (łącznie z przypisami i spacjami), tj. 15 stron według podanych wyżej kryteriów.
* Objętość Rozmów pozostaje do ustalenia z redakcją.
* Sprawozdania i Recenzje nie powinny przekraczać 6 tysięcy znaków (łącznie ze spacjami), tj. ok. 3 stron według podanych wyżej kryteriów.
* Do pracy należy dołączyć wykaz wprowadzonych skrótów (według wzorów podanych w Encyklopedii Katolickiej, Wydawnictwo KUL).
* Do nadesłanego tekstu z działów 1) i 2) należy dołączyć: biogram (500 znaków ze spacjami), zdjęcie formatu paszportowego o wysokiej rozdzielczości, streszczenie w języku polskim (1 500 znaków ze spacjami) oraz słowa kluczowe w języku polskim (pięć słów zamieszczonych po tytule, przed tekstem pracy). Tłumaczenie streszczenia i słów kluczowych na język angielski redakcja zapewnia we własnym zakresie.
* Na pierwszej stronie, w lewym górnym rogu wydruku autor podaje imię i nazwisko oraz jednostkę swojej afiliacji naukowej, np. Jan Kowalski, Wydział Teologii, Uniwersytet Śląski w Katowicach.
* Zrecenzowane artykuły z działów 1) i 2) wraz z recenzją przekazywane są do autorów. Autor powinien zapoznać się z recenzją, ustosunkować się do poprawek recenzenta i po ich uwzględnieniu lub uzasadnionym nieuwzględnieniu drogą elektroniczną (jak wyżej) zwrócić recenzowany tekst, recenzję i poprawioną wersję tekstu do redakcji.
* Redakcja „Nurtu SVD” przyjmuje do druku teksty dotychczas nigdzie nie publikowane (zarówno w wersji papierowej, jak i w formie elektronicznej). Autorzy tekstów zobowiązani są do złożenia stosownego oświadczenia potwierdzającego oryginalność pracy (por. pkt I).
* Redakcja nie zwraca tekstów niezamówionych oraz zastrzega sobie prawo redagowania i skracania tekstów przeznaczonych do publikacji.

 

V. Sporządzanie przypisów

1. Literatura

1.1. Wydawnictwo zwarte:
1 J. Dupuis, Chrześcijaństwo i religie. Od konfrontacji do dialogu, tłum. S. Obirek, Kraków 2003, s. 35.
2 Z. Zdybicka, Człowiek i religia. Zarys filozofii religii, Lublin 1993, s. 491.

1.2 Praca zbiorowa do dwóch autorów:
3 L.V. Thomas, R. Luneau (red.), Les religions d’Afrique noire. Textes et traditions sacrés, Paris 1995, s. 53.
4 R. Highfield, P. Carter, The Private Lives of Albert Einstein1 , Oxford 1993, s. 109.

1.3 Praca zbiorowa więcej niż dwóch autorów:
5 F. Kabasélé i in. (red.), Chemins de la Christologie Africaine, Paris 1986, s. 31.
6 A. Kisiel-Łowcyc i in. (red.), Współczesna gospodarka światowa, Gdańsk 1995, s. 45.

1.4 Artykuł w zbiorze tekstów jednego autora:
7 I. Iwasiów, O czym marzą mężczyźni, [w:] tenże, Rewindykacje. Kobieta czytająca dzisiaj, Kraków 2002, s. 112-142.
8 J. Pilch, Esesmański rechot, [w:] tenże, Pociąg do życia wiecznego, Warszawa 2007, s. 210-214.

1.5 Artykuł w zbiorze tekstów wielu autorów:
9 T. Kitliński, Marcel Proust. Kiedy miłość odeszła, [w:] T. Basiuk (red.), Odmiany odmieńca, Warszawa 2001, s. 15-19.
10 J. Różański, Zmienność sojuszy: meandry politycznych Elit czadyjskich, [w:] A. Żukowski (red.), Ugrupowania polityczne i ruchy społeczne w Afryce, Olsztyn 2009, s. 11-41.

1.6 Artykuł cytowany za kimś:
11A. Rapaport, Shareholder Value. Wertsteigerung als Maßstab für Die Unternahmensfürung, Stuttgart 1995, s. 227, [za:] W. Skoczylas, Wartość przedsiębiorstwa w systemie jego oceny, Szczecin 1998, s. 12.

1.7 Artykuł w czasopiśmie:
12 A. Damasio, Jak mózg tworzy umysł, „Świat Nauki”, nr 1, styczeń 2003, s. 4. 13 M. Król, Ku wielkim inwestycjom, „Nowy Przemysł”, nr 6, czerwiec 2002, s. 78-90.

2. Internet

2.1 strona internetowa:
14 Zob. www.sejm.gov.pl [dostęp: 3.08.2007].
15 Por. www.en.wikipedia.org/wiki/Thomas_Merton [dostęp: 24.10.2009].

2.2 Artykuł z gazety – wydanie internetowe:
16 S. Stanuch, Pornografia w sieci, „Gazeta Wyborcza” [on-line], www.gazeta.pl/Iso/Raporty/Komputer/001rap.html, 10.09.1999 [dostęp: 3.10.1999].
17 M. Gazzaniga, The Mind’s Past, “Journal of Technology Education” [on-line], www.gopher://borg.lib.vt.edu:70/1jte, styczeń 1989 [dostęp: 15.03.1995].

2.3 Publikacja książki on-line:
18 M. Kopernik, De revolutionibus [on-line], www.bj.uj.edu.pl/bjmanus/revol.html, Kraków, Neurosoft, cop. 1999 [dostęp: 2.04.2004].
19 L. Carroll, Alice's Adventures in Wonderland [on-line], www.germany.eu.net/ books/carroll/alice, Texinfo ed. 2.1,Dortmund, listopad 1994 [dostęp: 10.02.1995].

2.4 Wydawnictwo na CD-ROM:
20 W.H. Mcconnell, Constitutional History, [w:] The Canadian Encyclopaedia [CD-ROM], Macintosh version 1.1, Toronto 1993.
21 W. Kopaliński, Wielki multimedialny słownik Władysława Kopalińskiego [CD-ROM], wersja 1.00.000, Warszawa 2000.

 

3. Akty prawne

3.1 Konstytucja RP:
22 Konstytucja Rzeczpospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. (Dz. U. nr 78, poz. 483).

3.2 Ustawa:
23 Ustawa z dnia 12 kwietnia 2001 r. Ordynacja wyborcza do Sejmu Rzeczpospolitej Polskiej i do Senatu Rzeczpospolitej Polskiej, (Dz. U. nr 46, poz. 499 z późn. zm.).
24 Art. 23 ustawy z dnia 14 marca 2003 r. o referendum ogólnokrajowym (Dz. U. nr 57, poz. 507).

3.3 Kanon prawa kanonicznego:
25 Kan. 22 KPK z dnia 25 stycznia 1983 r.

26 Kan. 835, § 2 KPK z dnia 25 stycznia 1983 r.

 

4. Ta sama pozycja powtórzona jedna po drugiej

27 T. Terzani, Zakazane wrota, tłum. K. Żaboklicki, Warszawa 2011, s. 35.
28 Tamże, s. 103.
29 E. Wipszycka, Kościół w świecie późnego antyku, Warszawa 2006, s. 73-74.
30 Tamże, s. 74-75.

5. Ta sama pozycja powtórzona dalej

31 W. Doroszewski, O kulturę słowa. Poradnik językowy, t. 2, Warszawa 1968, s. 15.
32 Z. Zdybicka, Człowiek i religia. Zarys filozofii religii, Lublin 1993, s. 491.
33 W. Doroszewski, O kulturę słowa. Poradnik…,dz. cyt., s. 65.

 

VI. Cytaty

1. Cytat zwykły krótki:

Czas, który upłynął, bezpowrotnie zmienia perspektywę i jak pisze J. Cieślikowski: „Dzieciństwo jest [...] przeciwstawieniem swego tam i wtedy dorosłości, która jest tu i teraz; jest opozycją czasu świętego wobec czasu skalanego”2 .

2. Cytat zwykły dłuższy niż trzy wiersze:

Stan taki trafnie określa z pozycji antropologicznej prof. J. Pawlik SVD pisząc:
„Otwartość zakłada pozostawienie we wnętrzu miejsca dla drugiej osoby. Jest to zaproszenie skierowane do obcego, aby czuł się swobodnie, by mógł wyrazić i zrealizować siebie jak najpełniej. W tym otwartym spotkaniu stereotypowe zachowania ulegają relatywizacji, uprzedzenia uwidaczniają się, własne przyzwyczajenia tracą na absolutności. Prawdziwą przeszkodą jest tu zaborczość i chęć narzucania własnych idei. Otwartość neutralizuje mechanizmy obronne, przekształca wroga w przyjaciela. Pełna otwartość prowadzi do tego, że imigrant lub uchodźca czuje się w społeczeństwie przyjęcia jak u siebie, a członkowie miejscowej wspólnoty uważają go za swego, odkrywając jednocześnie bogactwo kultury pochodzenia, jakie ma on do zaoferowania”3 .

3. Cytat z cudzysłowem w środku:

Pismo Święte zawiera teksty mówiące o idei dobra wspólnego, np.: w starotestamentalnej instytucji własności.
„Panem Izraela był, jak wiadomo, Bóg Jahwe i On to obiecał, a potem wprowadził naród izraelski do Ziemi Obiecanej, która w związku z tym uważana była za Jego dar i Jego własność, oddaną tylko Izraelowi w użytkowanie. Właścicielem jest Bóg, człowiek jest tylko użytkownikiem. Wynikały z tego nie tylko zobowiązania, ciążące na użytkownikach, a polegające na tym, że winni oni byli dzielić się darami ziemi ze współplemieńcami, w szczególności z tymi, którzy znajdowali się w potrzebie (ubogimi, wdowami, sierotami, przechodniami), ale także samo posiadanie ziemi było ograniczone, gdyż nie mogła ona na przykład być sprzedawana na wieczność: «Nie wolno sprzedawać ziemi na zawsze, bo ziemia należy do Mnie, a wy jesteście u Mnie przybyszami i osadnikami» (Kpł 25,23)”4 .

_____________________________________________

1 Podając tytuły angielskie należy pamiętać, że wszystkie wyrazy prócz przyimków i przedimków pisane są wielką literą.

2 J. Cieślikowski, Literatura i podkultura dziecięca, Wrocław 1975, s. 160.

3 J.J. Pawlik, O kulturę otwartą na drugiego człowieka, „Nurt SVD”, nr 3-4, 2007, s. 112-113.

4 J. Majka, Katolicka nauka społeczna, Rzym 1986, s. 36.

 


pdf iconTekst informacji dla autorów + formularz recenzji naukowej (PDF)

 

doc iconTekst informacji dla autorów + formularz recenzji naukowej (DOC)

 

pdf iconFormularz recenzji naukowej (PDF)